Mineło już prawie dwadzieścia lat,
Od kiedy nie bawie sie w wojsko.
Już pare dni czuje sie tak,
Jakbym zegar zatrzymał, cofnął.
Siedze pod drzewem i wącham powietrze,
Jesienią jak zwykle palą lato.
Pod lasem kobieta w ró?owej sukience,
Potne dla niej swoje rece.
Nigdy nie zapomne zapachu,
Nigdy nie zapomne drzewa,
Nigdy nie zapomne uśmiechu,
Nie przestane kochać kogo trzeba.
Ró?owa sukienka w mojej klasie,
Uczyła jezyka rosyjskiego.
Kiedy stała tak przed nami,
Szeptała kochani,
Nasze pióra spadały jak kasztany.
Prosze Pani ja dla Pani pod drzewem,
Tak na jesien kiedy zwykle palą lato,
Otworzyłem sobie rece noem,
Pani nawet nie spojrzała na to.
Nigdy nie zapomne zapachu,
Nigdy nie zapomne drzewa,
Nigdy nie zapomne uśmiechu,
Nie przestane kochać kogo trzeba.
|
